Afrikaantje

De bekende psycholoog Erik Erikson – grondlegger van de theorie dat ieder mens zich ontwikkelt door verschillende fasen van identiteitscrisis – had ooit een ontmoeting met een bijzondere vrouw. Een zonderling geval. De vrouw leefde helemaal op zichzelf. Niemand sprak ooit met haar. Ze verwaarloosde zichzelf, haar gezondheid en haar huis zodanig dat het hele dorp er schande van sprak.

Erikson werd gevraagd deze vrouw eens te bezoeken. Hij merkte al snel dat de dorpelingen geen woord teveel hadden gezegd. Het vuil lag meters hoog opgestapeld in de tuin en de kamer lag bezaaid met rommel. Bovendien was de stank in het huis bijna ondragelijk. Halverwege het gesprek met deze vrouw viel zijn oog op een verlept Afrikaantje op tafel. ‘Hé, wat leuk! Een Afrikaantje! Houdt u van bloemen?’

Verrast door het enthousiasme van Erikson antwoordde vrouw dat ze inderdaad wel van bloemen hield. ‘Misschien moet u het Afrikaantje even wat water geven.’ De vrouw deed het direct. ‘Weet je wat, ik vond het eigenlijk wel gezellig. Vindt u het goed als ik volgende week nog eens langs kom? Dan kan ik gelijk kijken hoe het met uw Afrikaantje is’, zei Erikson. De vrouw vond het een heel goed plan.

De volgende week was Erikson weer present. Als verrassing had hij voor deze vrouw een Afrikaantje meegenomen. ‘Alstublieft mevrouw, nu hoeft uw Afrikaantje niet meer alleen te zijn. Zou u voor ’m willen zorgen?’ ‘Natuurlijk!’ lachte de vrouw. Tot grote verbazing van Erikson stond niet alleen het Afrikaantje er goed bij, maar had ze de hele tafel opgeruimd waar het Afrikaantje op stond!

Gedurende een aantal maanden zocht Erikson deze vrouw wekelijks even op. Haar huis klaarde zienderogen op. Steeds meer rommel maakte plaats voor de bloemen in haar huis. De vrouw ging weer aandacht aan haar huis besteden en ook aan zichzelf. Erikson zag in het Afrikaantje een teken van hoop.

Hij benoemde wat hij zag. Hij vroeg niet hoe de vrouw toch zover gekomen was zichzelf en haar huis zo te verwaarlozen. Hij ging haar ook niet vertellen wat ze moest doen. Hij benoemde de uitzondering in een kamer vol vuilnis en troep – het Afrikaantje! – en alles liftte mee in de positieve spiraal. De vrouw kreeg weer een doel om voor te gaan. Ze ontdekte de zin van haar bestaan. Altijd en overal op zoek naar ‘het Afrikaantje’. Het werkt. Hoop doet leven!

Reacties zijn gesloten.